Conferencia anual de GEN 2013, Shweibenalp

Recentemente tiven o privilexio de asistir á conferencia anual de GEN, Rede Global de Ecoaldeas. Que tivo lugar dende o 7 ao 12 de xullo en Suíza, concretamente este ano tivo lugar no Centro Suízo da Unidade de Schweibenalp. (www.schweibenalp.ch), un lugar espectacular con montañas alpinas cubertas de neve nun lado e o lago azul de Brienz no outro costado. Alí acudín como representante de Suderbyn (www.ekobogotland.se), acompañado de outros tres membros da miña comunidade.

A conferencia estivo conducida por Macaco Tamerice, Zoltan Hosszu, Robin Alfred e Kosha Joubert, membros do consello de GEN Internacional e GEN Europa. Foi todo do un record tanto no número de asistentes, mais de 300, como no número de países representados, nada menos que 51. Isto produxo un enorme entusiasmo, alegría e momentos de gran intensidade.

As asembleas semanais estiveron programadas en paralelo con varias outras reunións e obradoiros. Persoas de gran relevancia, activistas sociais, académicos, formadores, pensadores, escritores e deseñadores compartiron connosco moitos anos de experiencia, coñecemento e habilidades. Os obradoiros e reunións eran tan atractivos que era moi difícil tomala decisión de en cal participar e a cales renunciar.

As presentacións durante a conferencia foron marabillosas, proxectos inspiradores, actividades en diversos países, experiencias de persoas en diferentes areas: social, ambiental, economía… Temas políticos foron tamén discutidos, así como o que está a suceder na actualidade en países nos cales ocorren disturbios ou guerras.

O número de membros e persoas que apoiar GEN aumenta cada ano. GEN como organización internacional, fonte de ideas e múltiples opinións, tamén esta incrementando a súa influencia política. Un dos obxectivos da conferencia deste ano foi fomentar isto precisamente, a cooperación e a influencia na política para acadar unha maior autosuficiencia, desenrolo de políticas ambientalmente sostibles e solucións para as cuestións ambientais, sociais, tecnolóxicas e económicas.

A nova macrorede BEN (Baltic Ecovillage Network), da que Suderbyn forma parte e na cal estamos a traballar foi aceptada como novo membro de GEN. A presentación desta organización única, que reúne ecoaldeas arredor do Mar Báltico, foi feita e BEN converteuse no centro de atención.

A reunión de Next-GEN levouse a cabo de forma paralela ao evento principal. Nesta outra reunión un grupo de formadores xoves de diversas ecoaldeas cooperaron e fortaleceron lazos para traballar de xeito conxunto e implementar alternativas.

O tempo agotouse rapidamente debido ás interesantes clases, obradoiros, conversas, comidas compartidas e reunións. Por suposto outra parte importante da conferencia foron as celebracións, as cales se levaron a cabo de forma continuada tódalas noites a beira do lume, onde xogamos, cantamos e danzamos.

E pouco a pouco chegou o último día, no cal habilitouse un espazo aberto coa fin de darlle unha oportunidade a toda aquela xente que quixo expresar ou compartir algo cos demais asistentes. Este día estivo cheo de presentacións de diversas temáticas, discusións e reunións. Nós tamén participamos neste espazo, eu e Katrien fixemos unha presentación sobre a nosa ecoaldea Suderbyn e o noso traballo en Ecovillages Project (www.balticecovillages.eu).

Durante as diversas xornadas formouse un sentimento de cercania e unión, formado pola mistura de razas, culturas e relixións. Coido que ao final todos nos sentimos parte dunha gran familia ou tribu.

Finalizado este gran acontecemento chegou o momento de voltar aos nosos fogares cunha mezcla de tristura e e ilusión por transmitir aos nosos amigos e coñecidos todo o vivido.

Para nós esta foi a fin, pero ao mesmo tempo o comezo dunha nova aventura, xa que comezamos a nosa viaxe de volta a Suecia. Foron uns dias estupendos de viaxe facendo autostop e durmindo baixo o ceo co incrible sentimento de erguerse pola maña sen saber o que ía acontecer nese novo día, a quen iamos a coñecer ou onde iamos durmir.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría internacional, obradoiros, permacultura | Coas etiquetas , , | 2 Comentarios

Facendo un palleiro

Hoxe deunos por practicar etnografía, pois desde que o negocio agroindustrial conquistara os nosos campos xa case non se ven palleiros… agora é o tempo dos rolos mecanizados.

O palleiro é a construción efémera por excelencia do país, e ao mesmo tempo é das máis antigas, de aí a súa importancia na tradición cultural (por exemplo as múltiples aparicións do termo no refraneiro galego).

Bon, mans á obra. Non será palla, senón herba seca, así aforramos espazo na corte e temos con que estrar e alimentar animais para unha tempada. E prescindiremos de armazóns de madeira, será autoportante, malia que en zonas de exposición a ventos fortes pode ser necesario colocar un pau vertical no interior e incluso contrafortes.

O que si colocaremos será unha grella de pólas na base a modo de drenaxe:

Unha vez apañada a herba seca -debidamente virada, secada ao sol e ben enxoita- comezamos a colocar galladas concéntricas. A medida que se eleva a formación teremos que ir calcando na parte superior e arredondando as beiras coa forcada.

Unha vez acadada a forma cónica, impermeabilizarase o curuto cunha capa de xuncos e mulime rematada cun nó no bico.

Feito!

Saúdos, Beto.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución | Coas etiquetas , , | 1 Comentario

Facer un forno solar

En febreiro, fixemos unha actividade con Enxeñería Sen Fronteiras, no contexto das súas xornadas de «tecnoloxías apropiadas»: un obradoiro práctico de como realizar un forno solar caseiro. Hoxe vamos facer un pequeno forno solar paso a paso como explicación adicional para a xente do obradoiro e para quen lle interese.

Material necesario: lapis, cúter, flexómetro, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha pequena, cola branca, illante térmico (palla, papel de periódico…), lámina transparente (vidro, metacrilato…) e cartón. Será máis doado se atopamos dúas caixas de cartón de tal forma que colla unha dentro da outra deixando unha separación entre elas de polo menos 4 cm. Se non é posible conformaremos as caixas con láminas de cartón. Tamén é necesaria outra lámina de cartón para a tapa.

Viramos a caixa grande, marcámoslle no cu o perímetro da caixa pequena e cortamos.

 

 

Forramos o interior da caixa pequena con cola e aluminio, introducímola na caixa grande ao xeito da foto e forramos.

 

 

Dámoslle a volta, enchemos de material illante e embalamos.

 

 

Facemos unha tapa segundo este esquema e pegámoslle a lámina transparente.

 

 

Neste caso recuperamos do lixo unha folla de vidro e inserímola entre as capas dunha dobre tapa. Só nos falta algún trebello para controlar a inclinación da pantalla reflectante… e algunha cousa rica para meter na cazola.

 

Modo de emprego: a comida cocíñase dentro do forno nun recipiente pechado de cor negra mate que á súa vez se apoie nunha peza de vidro, poñemos a tapa do forno e orientámolo ao sol.

Consellos: procurar tamaños non inferiores a 40 cm, evitar pezas de plástico no recipiente, orientar directamente ao sur (se estamos no hemisferio norte) cando non se vaia recolocar o forno segundo o movemento do sol, escoller días con pouca nubosidade, a máis alimentos en cocción maior poder calorífico haberá e tamén se pode potabilizar auga (a pasteurización ten lugar a 65ºC durante 20 min).

Vantaxes: tarda aproximadamente o dobre de tempo que un forno exterior convencional mais non consume combustibles nin emite residuos, a fabricación implica reutilización, a comida non se chega pegar nin queimar malia acadar temperaturas superiores aos 90ºC.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, obradoiros | Coas etiquetas , , | Leave a comment

Encintar con barro

Queremos acondicionar o interior do que foi un cortello, e hai que resolver o problema dos numerosos buratos nas paredes de fábrica de pedra. Optamos por rexuntar con barro, unha solución estética e sustentábel, e este foi o camiño andado…

Demos unha volta para procurarmos un xacemento de barro próximo, achamos e cargamos (a xente maior do lugar pode dar pistas para ir a tiro fixo):

Xuntamos o resto de materias primas (auga, area e pedras de diferentes tamaños) e ferramentas necesarias (baldes, amasadora e talochas) e probamos a dosificación barro-area. Para un revestimento continuo precisariamos unha dosificación 1:4 mais nas xuntas non nos afecta tanto a retracción da masa polo que empregamos unha fluída dosificación 1:2 (menos de dúas partes de area por cada parte de barro). Mesturamos o barro peneirado, a area correspondente e a continuación a auga a medida que imos amasando (con amasadora eléctrica, un sacho, os pés…):

Cando a masa é manexábel e mais consistente comezamos a aplicala entre as pedras:

Coas pedras seleccionadas choemos na parte superior do muro e tapamos os buratos previamente tupidos de conglomerante:

Agardamos uns días para que fique ben enxoito e acepillamos as salpicaduras para que o resultado sexa óptimo:

Vantaxes de construír con barro:

- O barro é un produto natural e accesíbel.

- É 100% reutilizable (non xera entullos).

- É decrecentista pois non consume enerxía na fabricación nin no proceso construtivo en comparanza con outros cementos.

- A súa aplicación é moi doada e non ten efectos nocivos para a saúde.

- É un excelente illante térmico, co conseguinte aforro enerxético.

- Preserva a madeira e outros materiais orgánicos.

- Regula a humidade ambiental do recinto, coa conseguinte eliminación de condensacións e olores.

Saúdos, Beto.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución | Coas etiquetas , , , , | Leave a comment

Portugal 2011

Quedara no tinteiro falarmos da penúltima parada caracoleira, durante o melancólico outono pasado: tres meses para un traballo en Lisboa onde o máis produtivo foi desenvolver as estratexias de sustentabilidade dos proxectos do estudo de arquitectura GLO.

Mais tamén houbo tempo para combinar boleias e vivir outras experiencias que poden ser do voso interese:

Obradoiro de Revestimentos con Cal Aérea en O Sítio
‘O Sítio’ é unha cooperativa rural, no distrito de Viseu, á beira do río Dão. E alí unha equipa de perfil técnico, con ganas de meter mans á obra, compartimos un obradoiro moi práctico sobre cal aérea. Tivemos a sorte de contar coa dirección do enxeñeiro Fernando Cartaxo, da empresa Fradical, posibelmente o maior experto da península na materia. Aplicamos diversas solucións de cal aérea sobre un celeiro fabricado en bóveda de adobe e comprometémonos a substituír, nos recebos da nosa vida profesional, os cementos hidráulicos por este material moito máis sustentábel.

I Curso de Introdución á Permacultura da Biovilla
Xuntámonos un grupo heteroxéneo e cheo de ilusión. Nunha primeira fase, no Centro de Educación Ambiental da Quercus en Lisboa, exploramos a parte máis filosófica e practicamos o deseño dunha leira. Nunha segunda fase, no mesmo Parque Natural da Serra da Arrábida, puxemos mans á terra e comezamos a familiarizarnos con conceptos como forest gardening (silvicultura tendo en conta as alturas e as especies), swale (gabias nas curvas de nivel para acumular auga e evitar erosión), mulching (acolchado con palla e materia orgánica) ou a máquina viva. Acho que ‘Biovilla’ ten alí a maior extensión de horticultura ecolóxica mediante camas elevadas da península.

Jantares Populares do GAIA
De volta no ámbito urbano, participamos do ceador comunitario vegano libre de transxénicos que organiza o ‘Grupo de Acção e Intervenção Ambiental’, no Regueirão dos Anjos nº69 (Lisboa). Trátase dun proxecto autoxestionado no que todos os xoves basta con aparecer ás 16 h para cociñar ou aparecer ás 20 h para comer ou aparecer ás 21:30 h para participar da temática do día.

Implosão da EpDAH
E xa na operación retorno, houbo parada en Coímbra para participar da xuntanza da asociación ‘Engenharia para o Desenvolvimento e Assistência Humanitária’ e actuar de enlace coa Enxeñaría Sen Fronteiras da Galiza (ESF). Alí entramos en contacto por exemplo con xente do núcleo de Aveiro que está a desenvolver un ambicioso proxecto de Permacultura chamado HortUA ou con xente do núcleo de Porto que está a desenvolver proxectos de cooperación e hortos urbanos, trocando xa información co futuro horto urbano de ESF en Lugo.

Saúdos, Beto.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, internacional, permacultura | Coas etiquetas , , , , , , , | Leave a comment

Galiza-Suderbyn Connection

Como todos sabedes os caracois son uns bechos que gostan de trasladar o seu fogar constantemente. Desta vez un destes animais asentou o seu cu en Suderbyn, Suecia. Despois de levar vivindo nesta eco-aldea uns dous meses pensa que é hora de comezar a falar sobre esta experiencia.Suderbyn é una eco-aldea que foi creada no 2008, situada a 7 km de Visby. A vida nesta comunidade basease no coñecemento acerca dunha forma de vida respetuosa co medio ambiente. Esta comunidade tamén é un lugar onde coñecer xente de outras culturas q comparten os mesmos intereses e valores, participar en proxectos internacionais así como adquirir e desenvolver novos coñecementos.

As metas que se pretenden acadar e a construción dun xardín baseado na permacultura, cun espazo de vida integrada. Unha ecovila constituído por edificios construídos con materiais locais producidos de forma favorable ao medio ambiente. E subministración de enerxía producida por fontes de enerxía renovables. Suderbyn pretende converterse en autosuficiente pero non so para producir alimentos orgánicos, senón tamén para demostrar que é posible vivir dun xeito sostible e respetuoso co entorno.

Pretendese acadar estas metas mediante:

- Desenvolvemento da agricultura sostible, de acordo cos principios da permacultura

- Para enriquecer a variedade biolóxica e reducir vulderabilidade ecolóxica

- Promoción da bioconstrucción.

- Promover a economía local e o emprego «verde».

A ecovila está asentada en 5 hectáreas de fermosas paisaxes. Isto vai ser racionalmente modificado seguindo os principios da permacultura. O que é a de crear varios hábitats que permite obter unha diversidade de culturas nunha área relativamente pequena.

A continuación pretendo facervos unha pequena presentación desta eco-aldea, na que na actualidade conviven 20 persoas aproximadamente, das que a metade son voluntarios.

Para calcular a poboación da eco-aldea temos que sumar o resto dos habitantes, que aínda que teñen menor tamaño gozan da mesma importancia. Estes son: un gato (cun nome moi raro que nunca recordo), catro gansos, catro patos, un par de coellos con seis crías e unhas poucas galiñas.Nesta comunidade todos e cada un dos habitantes colaboran para acadar o benestar común. Proba disto é o «chicken tractor», este aparello consiste nun curral migratorio mediante o cal se consegue eliminación da vexetación superficial, sen romper a estrutura do chan, a vez que se fertiliza o terreo.

Nas seguintes imaxes podemos ollar as diversas edificacións existentes.

A Casa principal, de aproximadamente 130 m2, consiste en la construción a estrutura do formigón edificada a mediados do século pasado. Este edificio é empregado polos membros da asociación ata que se complete a construción dos novos fogares, nestes momentos conviven 8 persoas.

Nestas imaxes móstranse antigos alpendres nos que actualmente teñen múltiples aplicacións, oficina, sala de lecer, taller,… pero entre estar misións destaca ade uso como aparcadoiro dunha enorme flota de bicicletas (que todos empregamos a diario como principal medio de transporte) así como un curioso «velomobile».

No referente a novas edificacións, destaca esta combinación de ducha e invernadoiro. Neste edificio pretendese aproveitar o calor producido polo invernadoiro para quentar a ducha colídante, e podo dicir que o resultado é magnifico. Os materiais empregados seguen as directrices do proxecto, destacando o emprego de barro, betún así como vidros reciclados.Ao mesmo que eu, no meu benquerido Corbillón, esta aldea dispón dun domo-inverndoiro. Neste caso esta edificación de gran tamaño, mais de 6 m de radio, posúe unha estrutura tubular de aluminio anclada a unha cimentación de formigón armado. Como se observa gran parte da superficie é opaca, isto debese a que se pretende combinar os usos de sala de conferencias e invernadoiro.

Non dispomos de baños «normais», unicamente de baños secos. Esta tiptoloxía de sanitarios pretende a compostaxe dos residuos humanos.A urina diluída aproveitase para administrar nutrientes para vexetais recentemente sementadas. As feces son compostadas e tras 2 anos pode ser usado para fertilizar a terra.

O sumistro de auga procede da nosa propia parcela. O bombeo levase a cabo mediante bombas manuais. Como vedes no noso fogar dispomos dunha garrafa de 25 litros, que enchemos periodicamente, e mediante unha «bomba de pedal» proporciona auga á billa.

Co fin de sobrevivir ao inverno placidamente, hai unha sauna por voluntarios o ano pasado. Desafortunadamente, existen unha serie de cuestións técnico-administrativas que teñen que ser resoltas antes de poder ser utilizado. Esperemos que algo para este inverno!Dado que o bo tempo en Suecia é escaso debe de aproveitarse o máximo posible, con esta fin estamos a traballar na construción dunha cociña ao aire libre. Esta será combinada cunha cociña solar colidante, co que en breve disporemos dun magnífico espazo exterior.

Saúdos, Chuski.

 

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, internacional, permacultura | Coas etiquetas , , | 7 Comentarios

Espiral de aromáticas

Nesta semana primaveral construímos un sinxelo parterre en espiral para herbas culinarias e medicinais.

 

As espirais de plantas aromáticas son habituais nos deseños de Permacultura, pois estes teñen en conta as formas que se atopan na Natureza.

É un recurso que ademais permite dispor dunha grande variedade de especies con diversas necesidades de auga e sol nun espazo reducido que non precise moitos coidados.

Neste caso situaremos a espiral nun recuncho do eirado, de lado da casa para facilita-la colleita e emprego das herbas en cociña ou infusión.

Primeiro preparamos o terreo e seleccionamos as pedras e a terra. Despois trazamos a base, colocamos as pedras do contorno, enchemos de terra este chanzo inicial e continuamos a operación seguindo xa unha liña espiral. Finalmente transplantamos ou aplicamos as sementes segundo cales sexan as súas interrelacións e a época do ano. Resulta óptimo deixar un anaco impermeábel no chanzo inicial para o converter nunha poza artificial.

A continuación colamos un croquis coas dimensións empregadas e as especies plantadas nesta ocasión:

1. ourego
2. tomiño
3. romeu
4. salvia
5. coentro
6. asubiote
7. taxetes
8. menta
9. macela
10. ruda
11. azafrán
12. pirixel
13. auga

 

 

 

 

 

Saúdos, Beto.

Actualización, 3 meses despois:

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría permacultura | Coas etiquetas , , , , , , | Leave a comment

Domo-invernadoiro

Neste pequeno artigo pretendo mostrarvos o proceso de construción dun invernadoiro que estiven a construír recentemente.

No referente ao deseño decidinme por unha forma de cúpula xeodésica, xa que esta resultábame moi atractiva á vez que apropiada. Estas estruturas trianguladas permiten acadar unha considerable resistencia conxunta a partir de elementos lonxitudinais de escasas capacidades mecánicas.

Resultoume de gran utilidade a páxina http://www.desertdomes.com/index.html. Nesta dirección clasifícanse este tipo de estruturas en 6 grupos, de V1 a V6. Eu optei por construír unha V3, o que se denomina icosaedro truncado. Ademais existe unha aplicación que nos permite calcular a lonxitude de cada tramo a partires da introdución duns datos iniciais.

No que se refire aos materiais inicialmente tiña pensado empregar produtos reciclados polo que comecei a xuntar palets de madeira. Pero debido á política empregada na maioría dos puntos limpos, nos cales non se permite os cidadáns reutilizar os materiais dispoñibles e óptase por destruílos, tiven que mudar esta idea. Finalmente empreguei listóns de madeira de piñeiro de 4×2,5 cm, para os nervios, e tubos de polietileno de Ø90 mm, nos nós.

O emprego destes materiais pretendendo o máximo aproveitamento determinou o tamaño do invernadoiro. Os mencionados listóns comercialízanse cunha lonxitude de 2,5 m, polo que ao dividir cada un deles en 3 tramos resulta unha estrutura de 2,20 m de radio.

Stru

Length

3/8 Sphere

5/8 Sphere

A

0,697

30

30

B

0,807

40

55

C

0,824

50

80

4-way connectors

15

15

5-way connectors

6

6

6-way connectors

25

40

 Ademais das dimensións mostradas na anterior táboa, débese de ter en conta o espazo ocupado por cada tubo nun nó.

Débese de ter en conta que tódolos listóns han de posuír un corte en bisel en cada extremo, no caso dos listóns de tipo A será de 10º, sen embargo nos B e C serán de 12º. O esquema de montaxe é o seguinte:

Para comezar coa construción propiamente dita débese facer o replanteo, consistente na determinación “in situ” dos principais elementos da planta, nesta ocasión estes serán os nós. Marcada a súa posición, débese cravar un pilote de madeira en cada punto os cales actuarán de cimentación. Como se ve todos son de diferentes dimensións, xa que estes si os puiden reempregar.

Sobre estes pilotes dispóñense os primeiros anacos de tubo mediante parafusos tirafondos para a continuación enlazar uns con outros mediante os listóns de madeira. Seguindo o esquema anteriormente mostrado vaise repetindo a operación ata que a cúpula se peche por completo, momento no cal esta xa acada a súa total estabilidade.

Ata este momento o invernadoiro non dispón de punto de entrada, xa que de haber deixado un oco durante a execución impediría que os elementos ocupasen a súa posición dun xeito doado e reduciría a estabilidade dificultando a construción. Optei por facer un marco superposto sobre a estrutura o cal xira en torno ao centro dun dos hexágonos. E como sistema de cerre e trabazón dispoño tochos de madeira nos correspondentes nós.

Xa que a madeira vai estar en presenza de humidade, debido á condensación, e para protexela contra outros axentes nocivos aplicamos dúas mans de aceite de liñaza.

Unha vez seca esta película de aceite, xa podemos dispor o plástico e recubrir a construción. Para o seu amarre empreguei cintas de persianas, sacos… fixadas mediante grapas.

Para o sistema de ventilación dispuxen catro fiestras, as cales estarán enfrontadas dúas a dúas para garanti-la circulación do aire.

Para pechar a parte inferior, entre pilote e pilote, cravei estes taboleiros de madeira.

Chegados a este punto xa dispoño dun estupendo domo-invernadoiro, o cal xa está en funcionamento.

Saúdos, Chuski.

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, permacultura | Coas etiquetas , , , , | 2 Comentarios

Programa Caracoleiro – Agosto 2011

-Cine. Proxeccións ao aire libre

Lugar: fachada da Casa dos Caracois
Día: quarta feira 18 de agosto
Hora: 22,00 h
Curtametraxe da noite: ‘Co galego… ata o inferno’
Documental da noite: ‘Ilha das flores’
Filme da noite: ‘The Rocky Horror Picture Show’, en V.O.S.
(haberá degustación de ‘humus’)

Lugar: fachada da Casa dos Caracois
Día: quarta feira 25 de agosto
Hora: 22,00 h
Documental da noite: ‘El barro, las manos, la casa’
(haberá degustación de ‘té moro’ e ‘pinol’)

etc

-Bioconstrución. Obradoiro de cociña solar
Lugar: eira da Casa dos Caracois
Día: quarta feira 18 de agosto
Hora: 18,30 h
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER FORNO SOLAR TIPO A:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, plástico transparente (mínimo 60×60 cm), 5-6 xornais vellos ou un saco de palla, 2 caixas de cartón (mínimo 60×60 de base e 30 cm de alto para meter unha dentro da outra, ou unha caixa máis alta como de neveira para doblala cara dentro).
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER FORNO SOLAR TIPO B:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, plástico transparente (mínimo 60×60 cm), 1 caixa de cartón (mínimo 60×60 de base e 30 cm de alto) e cartón solto equivalente a outra caixa grande.
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER COCIÑA SOLAR:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, 2 cartóns (dimensións mínimas 90×65 cm cada un).

-Bioconstrución. Iniciación á construción con barro
Lugar: eira da Casa dos Caracois
Día: quarta feira 25 de agosto
Hora: 18,30 h

-Fotografía. Exposición permanente
Lugar: corredor da Casa dos Caracois
Título: ‘Achégate a coñecer outras realidades’ (mostra gráfica de Proxecto de Cooperación Internacional ao Desenvolvemento de Enxeñaría Sen Fronteiras en Nicaragua)

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, obradoiros | Coas etiquetas , , , , | Leave a comment

Programa Caracoleiro – Julho 2011

-Fotografía. Exposición permanente

Lugar: corredor da Casa dos Caracois
Título: ‘Achégate a coñecer outras realidades’ (mostra gráfica de Proxecto de Cooperación Internacional ao Desenvolvemento de Enxeñaría Sen Fronteiras en Nicaragua)

-Cine. Proxeccións ao aire libre

Lugar: fachada da Casa dos Caracois (se o impide a meteoroloxía, farase no salón)
Día: quarta feira 6 de xullo
Hora: 22,00 h
Documental da noite: ‘F.L.O.W. – For Love Of Water, en V.O.S.
Película da noite: ‘Johnny got his gun’, en V.O.S.
(haberá degustación de coello á brasa e tortilla de ortigas)

Lugar: fachada da Casa dos Caracois
Día: quarta feira 13 de xullo
Hora: 22,00 h
Documental da noite: ‘Quiero ser tortilla
Película da noite: ‘Christiane F – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo’, en V.O.S.
(haberá degustación de caracolada arcaica: Caracol de Arca D.O. con repolo e xamón)

-Bioconstrución. Obradoiro de cociña solar

Lugar: eira da Casa dos Caracois
Día: quinta feira 7 de xullo
Hora: 18,30 h
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER FORNO SOLAR TIPO A:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, plástico transparente (mínimo 60×60 cm), 5-6 xornais vellos ou un saco de palla, 2 caixas de cartón (mínimo 60×60 de base e 30 cm de alto para meter unha dentro da outra, ou unha caixa máis alta como de neveira para doblala cara dentro).
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER FORNO SOLAR TIPO B:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, plástico transparente (mínimo 60×60 cm), 1 caixa de cartón (mínimo 60×60 de base e 30 cm de alto) e cartón solto equivalente a outra caixa grande.
-MATERIAL NECESARIO SE QUERES FACER COCIÑA SOLAR:
Lapis, cúter, algo para medir, cinta de embalar, papel de aluminio, brocha duns 3 cm de ancho, cola branca, 2 cartóns (dimensións mínimas 90×65 cm cada un).

*nota: do 15 ao 26 de xullo a Casa pecha porque os caracois se van de vacacións ao campo de traballo de bioconstrución das Corcerizas

nova! Sexta feira 29 de xullo:

-Obradoiro de forno de leña
Lugar: cociña vella da Casa dos Caracois
Hora: desde as 17,00 h até a noite
Amasaremos e coceremos pizzas e empanadas, carnívoras e veganas, e se queres degustalas terasnos que confirmar asistencia antes das 14,00 h. Sonche 5 ouros.

-Obradoiro de pompas de xabón xigantes
Lugar: eira da Casa dos Caracois
Hora: desde as 18,00 h

-Proxeccións ao aire libre
Lugar: fachada da Casa dos Caracois
Hora: 21,00 h
Documental da noite: ‘El barro, las manos, la casa’ (introducción)

Chuzame! A Facebook A Twitter
Na categoría bioconstrución, obradoiros | Coas etiquetas , , , , | 4 Comentarios